Więcej samodzielności i odpowiedzialności i jak najmniej działania za nas – mówią wychowanki i wychowankowie placówek resocjalizacyjnych, którzy brali udział w projekcie Fundacji po DRUGIE, którego nadrzędnym celem było przygotowanie uczestników do usamodzielnienia oraz zapobieganie ryzyku bezdomności.

Przez kilka miesięcy młodzież z trzech placówek resocjalizacyjnych na Mazowszu trenowała samodzielność biorąc udział w warsztatach, debatach i działaniach integracyjnych. Projekt pozwalał uczestnikom realnie ocenić ich własną sytuację i rozpocząć właściwe działania zmierzające do przygotowania się do dorosłości.

– Młodzież opuszczająca placówki resocjalizacyjne musi dużo wcześniej niż jej rówieśnicy stanąć na własnych nogach i wziąć odpowiedzialność za swoje życie – mówi Agnieszka Sikora z FpD. – Dziewczęta i chłopcy opuszczający placówki, nierzadko w wieku 18 lat powinni nie tylko dalej się uczyć, ale również pracować, bo nie mogą liczyć na to, że ktoś ich będzie utrzymywał.

Jednym z ważniejszych narzędzi, które może stanowić wsparcie dla wychowanek i wychowanków jest program usamodzielnienia. Pozwala on młodzieży kontynuującej naukę po opuszczeniu placówki otrzymywać środki na ten cel (ok. 500 zł miesięcznie), gwarantuje pomoc finansową na usamodzielnienie i zagospodarowanie (nawet kilka tysięcy złotych).

Przystępując do projektu uczestnicy niewiele  wiedzieli o programie usamodzielnienia.

– Coś słyszeli, coś im mówiono, ale nie mieli żadnej konkretnej wiedzy na temat programu – dodaje Małgorzata Cwalina, która prowadziła zajęcia w placówkach. – Zwykle młodzież wiedziała, że dostanie jakieś pieniądze, często myślała, że to będzie całkiem pokaźna kwota i łudziła się, że wystarczy na dobry początek.

Przeprowadzony projekt pozwolił młodzieży dokładnie zapoznać się z tym narzędziem, ale jednocześnie ustalić w jakim zakresie i czy będzie mogła z niego korzystać. Niestety okazuje się, że program obejmie tylko część z nich.

– To jest duży problem – mówi Agnieszka Sikora, – bo jedyne narzędzie wspierające usamodzielnienie jakie mamy w naszym systemie nie jest dostępne dla wszystkich. W każdej placówce spotykamy sporą grupę młodzieży, której nie przysługuje prawo do korzystania z usamodzielnienia.

Przeprowadzony w placówkach projekt w dużej mierze pokazywał uczestnikom, że przede wszystkim po wyjściu z placówki będą musieli liczyć na samych siebie. W działaniu postawiono nacisk na kilka zasadniczych kwestii pozwalających młodzieży właściwie przygotować się na własną dorosłość – m.in. ocena własnej sytuacji (co muszę zrobić, żeby ją zmienić, jakiego wsparcia potrzebuję na etapie pobytu w ośrodku, jakie problemy muszę rozwiązać), poznanie narzędzi systemowych odnoszących się do wsparcia młodzieży opuszczającej placówki (co ważne młodzież zapoznawała się z ofertą na poziomie lokalnym, z uwzględnieniem oferty jej własnego środowiska) oraz poznanie problemu bezdomności i mechanizmów prewencji i interwencji w tym zakresie.

CO MNIE CZEKA, GDY STĄD WYJDĘ

przeczytaj ewaluację projektu

Projekt „Co mnie czeka gdy stąd wyjdę” został dofinansowany ze środków Wojewody Mazowieckiego